فوقع به مع قصده . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : اگر ايلاءكننده لفظ جماع و وطى را به كار برد و از آن ايلاء را اراده كرد صحيح است . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اين استكه تلفّظ بلفظ [ جماع ] و [ وطى ] زمانى موجب وقوع ايلاء مىشود كه لافظ ايلاء را از آنها قصد كند و در غير اين صورت ايلاء صحيح نبوده و واقع نمىشود . وجه اعتبار قصد در دو لفظ مذكور امّا دليل بر اعتبار قصد در دو لفظ [ جماع ] و [ وطى ] اينستكه اين دو محتمل هستند كه از آنها غير ايلاء اراده شود زيرا واضع آنها را در لغت براى غير دخول وضع كرده منتهى بطور كنايه نيز در دخول استعمال مىشوند به اين نحو كه چون ذكر لفظ دخول مستهجن مىباشد لاجرم از تعبير به آن عدول كرده و بجاى آن نام برخى از لوازمش را كه جماع يا وطى باشد مىبرند منتهى كثرت استعمال ايندو لفظ در معناى مزبور موجب شهرت آنها در آن شده و عرفا هرگاه اطلاق و القاء مىشوند معناى مزبور ( دخول ) بذهن منصرف مىگردد از اينرو در مقام اجراء صيغه ايلاء اگر اين دو ذكر شده و از آنها ايلاء قصد شود مقصود حاصل شده و در غير اين صورت ايلاء واقع نمىشود . قوله : و لو تلفّظ بالجماع و الوطى : ضمير فاعلى در [ تلفّظ ]